وخود صاحب “ دراسات “ عدم أخذ عمر حديث عمار را - رجماً بالغيب ، وستراً للعيب - بر ترجّى ثبوت خلاف آن نزد عمر قبل واقعه محمول نموده ، وآن را از باب تقديم علمي كه بلاواسطه حاصل باشد بر آنچه به واسطه حاصل شود قرار داده ( 1 ) ، پس بنابر اين لازم آمد كه عمر بن الخطاب چون جواز تمتّع [ را ] از جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بلاواسطه شنيده ، وثبوت آن [ را ] در كتاب خدا هم دريافته - كما ظهر ممّا سبق ( 2 ) - عمل بر اين روايت نمىكرد . پنجم : آنكه اگر خلافت مآب به اين روايت متمسك مىشد ، وتمسك به آن وجهي از صحت مىداشت ، فرزند ارجمند خلافت مآب كه أئمة سنيه عدم خفاى امرى از أمور جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وأمور أصحاب آن حضرت بر أو ثابت مىكنند - كما ظهر فيما سبق ( 3 ) - چگونه مخالفت والد ماجد خود آغاز مىنهاد ، وباب عدم مبالات واعتنا به حكم خليفه وترك حسن ظنّ به أو مىگشاد ؟ ! واين معنا از ما سبق ظاهر است . وخود صاحب “ دراسات “ به تأكيد وتشييد واهتمام اين را بعدِ اين عبارت به فاصله يسيره ثابت ‹ 1408 › ساخته است ، چنانچه گفته :

--> 1 . چنانكه از دراسات اللبيب : 100 گذشت . 2 . سنن النسائي 5 / 153 . ولاحظ ما تقدّم عن صحيح مسلم 4 / 45 - 46 ، مسند أحمد 1 / 49 ، السنن لابن ماجة 2 / 992 ، كنز العمال 5 / 165 . 3 . تقدّم عن تهذيب الأسماء 1 / 261 - 262 وغيره .